Ciężar, który nie należy do Ciebie – jak rozpoznać emocje przejęte od przodków?

Są dni, kiedy budzisz się rano i od pierwszych minut czujesz ciężar.

Nie wydarzyło się nic konkretnego.
Twoje życie obiektywnie jest „w porządku”.

A jednak w środku pojawia się:

lęk,
smutek,
napięcie,
poczucie odpowiedzialności za wszystkich wokół.

I najtrudniejsze jest to, że nie potrafisz wyjaśnić, skąd to się bierze.

Wiele kobiet przez lata myśli:

„Coś jest ze mną nie tak.”
„Powinnam być bardziej wdzięczna.”
„Dlaczego nie potrafię po prostu cieszyć się życiem?”

W pracy systemowej bardzo często okazuje się, że część tych emocji wcale nie zaczęła się w ich życiu.

Czym są emocje przejęte?

W systemach rodzinnych istnieje coś, co można nazwać emocjonalnym dziedziczeniem.

Dzieci — szczególnie te bardzo wrażliwe — często nieświadomie przejmują emocje, których inni członkowie rodziny nie mogli przeżyć lub wyrazić.

Może w rodzinie była:

• nieprzeżyta żałoba

• strata dziecka

• depresja

• wojna

• przemoc

• samotność, o której nikt nigdy nie mówił

I choć historia została przemilczana, emocje nadal są obecne w systemie.

Bardzo często jedna osoba w kolejnym pokoleniu zaczyna je „nieść”.

Nieświadomie.

Nie dlatego, że jest słaba.

Tylko dlatego, że system rodzinny szuka miejsca, gdzie ten ciężar będzie mógł zostać zauważony.

Skąd wiadomo, że to nie moje?

Własne emocje zazwyczaj mają konkretny kontekst.

Pojawiają się jako reakcja na sytuację i stopniowo mijają, kiedy zostaną przeżyte.

Emocje przejęte często wyglądają inaczej.

Są:

• przewlekłe

• trudne do wyjaśnienia

• nieadekwatne do obecnego życia

Możesz odnosić sukcesy, mieć stabilność, a mimo to czuć w środku ciągły ciężar albo lęk.

Jakby jakaś część Ciebie żyła w stanie ciągłego zagrożenia.

Wiele kobiet mówi wtedy:

„Mam wrażenie, jakbym niosła coś bardzo starego.”

I często właśnie tak jest.

Dlaczego tak trudno to puścić?

Bo emocje przejęte bardzo często wiążą się z lojalnością wobec systemu rodzinnego.

Nieświadomie możemy czuć:

„Jeśli odłożę ten ciężar, zostawię kogoś samego.”
„Jeśli będę szczęśliwa, zdradzę cierpienie mojej rodziny.”

Dlatego tak wiele osób przez lata nosi emocje, które nigdy nie były ich.

I traktuje je jak część swojej tożsamości.

Jak oddać to, co nie jest Twoje?

W pracy systemowej nie chodzi o „pozbywanie się emocji”.

Chodzi o rozpoznanie:

• co naprawdę należy do Ciebie

• a co zostało przejęte z miłości, lojalności albo potrzeby przynależności

Bardzo często już samo zobaczenie tego mechanizmu przynosi ogromną ulgę.

Bo nagle okazuje się, że nie jesteś „zepsuta” ani „zbyt wrażliwa”.

Po prostu przez lata niosłaś coś, co nigdy nie było Twoim ciężarem.

I właśnie wtedy pojawia się przestrzeń na coś nowego:

na własne życie.
Własne emocje.
Własną lekkość.